1. عالم جاهل را خصلت این گونه باشد که آن‌چه کمتر بداند، بیشتر به سُخره گیرد.

2. می‌خواهی اگر کسی را بزرگ کنی، دیگران را به بهایش کوچک و خوار مکن!

3. جاودانگی گاه در یکی شدن است و گاه در یکی ماندن. خِرَد آن باشد که به اقتضاء کدام برگزینی. چون رودی که می‌رود در دریا التیام یابد، یا چشمه‌ای که می‌ماند تا تشنگان سیراب کند.

4. هیچ امری بر خویش مُحال مدان، حتی اگر در ظاهر جمع ضدّین باشد، که مُحال را صورتی‌ست بعید و معنایی نهفته چون آن‌که در بی‌قراری قرار یافت و در مستی هشیاری.

 

-التیام: پیوستگی