ای همزاد هم‌آوایم

تو پژواک لحظه لحظه بودن ِ من هستی

و بودنم در بی‌قراری‌ام و بی‌قراری‌ام در کلامم مشهود است

تنها آنگاه که بازمی‌ایستم

                                     تو خاموش می‌شوی

سکوت من سکوت توست و ایستایی‌ام نشانه‌ی مرگ لحظه‌ها

مباد آن زمانی که همهمه و نوفه‌ی باد

صدای مرا در خویش گم کند

تا ندای تو بر من پوشیده گردد

پس بخواه فریادم را

آن قدم‌های پرصلابت و آهنگینم را

که خود ترانه‌ای‌ست ماندنی

                                       در بزم ِ باشکوه ِ ره‌پویان عرصه‌ی جاودانگی

ای همزاد ِ من

ترنم سرود هستی با من آغاز می‌شود و با تو به‌انجام می‌رسد

از میان ِ رود و کوه و دشت و گلزار و گِلزار می‌گذریم

تجربه‌ی پاکی و ناپاکی در درون ِ ماست

تا اگر نور نیستیم

صدا باشیم

                 جاری از چشمه‌ای باطنی

که ذاتش پویایی‌ست

و آلودگی نمی‌پذیرد.

 

امرداد ماه 88، سروستان، تهران.