هبوط یعنی فروافتادن و فرود آمدن [برای انجام رسالتی]. آدم بر زمین هبوط کرد تا آفرینش با هدایت همراه شود، هدایت نسل بشر برای ترک گناه و پیوستن به جریان عبودیت هستی. روزنه‌ی هبوط ِ آدم بر زمین گناه بود و دریچه‌ی ورود شیطان نیز همان.

نسل آدم به حیات ادامه داد و انسان در میدان بازی میان خیر و شر گرفتار آمد و خود هم بازیگر شد و هم بازی‌پرداز، اما روزنه‌ی هبوط بسته نشد. با این وجود، بسیاری سقوط کردند و اندکی هبوط. گناه نزد جماعت پسین واسطه‌ای شد برای دریافتی نو از آفرینش و هدایت به سوی معبود.

اینک در هر آن، با هر گناه، آدمی به پیشگاه خلقت فراخوانده می‌شود. باشد که هبوط کند برای هدایت خویش و همگان.