شب است

              و

                 فروغ هر خانهای

                                         نشان ویژهی حضور کسیست.

 

آفتاب خفته در پشت سدّ ِ زمان

                                        درخشش یگانهی خویش را مستور کرده است.

 

صبحدم

                  که نور بامداد

                                       چراغ خانههای شهر مرا خاموش میکند،

روشنایی خانهی من

 

با روشنایی خانهی تو

 

با روشنایی خانههای مردم این شهر برخاسته از تاریکی

                                                                             یکیست،

 

اگر دیوارها را از میان برداریم ....*

 

 

سیزده فروردین 88

تهران

 

* همچو آن یک نور خورشید سما

   صد بود نسبت به صحن خانهها

   لیک یک باشد همه انوارشان

  چونک برگیری تو دیوار از میان

  چون نماند خانهها را قاعده

  مومنان مانند نفس واحده

  (مثنوی، 415-4)